❝𝙕𝙚𝙜 𝙙𝙞𝙚 𝙤𝙧𝙜𝙖𝙣𝙞𝙨𝙖𝙩𝙞𝙚𝙢𝙖𝙙𝙖𝙢 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙖𝙛!❞

𝘌𝘯 𝘱𝘭𝘰𝘵𝘴 𝘣𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘵𝘦𝘮 𝘰𝘱 𝘩𝘶𝘯 𝘵𝘰-𝘥𝘰𝘭𝘪𝘫𝘴𝘵.

Liliane verhuist binnenkort van haar grote huis
naar een spiksplinternieuw appartement.
Zoon en dochter hebben haar eindelijk kunnen overtuigen.
Ze lijkt gelukkig met de beslissing.
Ze gaat van een garage voor 2 auto’s
naar een autostaanplaats voor 1 auto.
Liliane rijdt nog. Is zelfstandig. Onafhankelijk.

Haar kinderen zijn warm, betrokken, lief.
Maar ook: moe. Ze willen helpen.
Met voltijdse banen, jonge kinderen, agenda’s die uitpuilen
kunnen ze de verhuis er echter niet bijhebben.
Dus vragen ze of ik Liliane wil helpen bij het “downsizen”.
Ik stel voor om haar eerst te ontmoeten bij een koffie.
Om te luisteren. Om te voelen of het klikt.

Liliane zegt ja.
Tot de avond voordien.
Dan stuurt ze haar kinderen:
❝Zeg die organisatiemadam maar af!
Ik apprecieer jullie bezorgdheid,
maar ik ga het op mijn manier doen.❞
Haar dochter belt me. Radeloos.
Ik leg haar uit dat het geen zin heeft dat ik kom,
als haar mama er niet voor open staat.
Maar ik hoor het: ze staat met haar rug tegen de muur.

En Liliane? Die zit ook vast.
Tussen haar behoefte aan controle
en haar angst om die uit handen te geven.
Haar kinderen bedoelen het goed,
maar de gesprekken aan tafel verharden.

En wat gebeurt er dan?
Jouw ‘ik regel het zelf wel’ wordt
een ‘wij moeten het allemaal regelen voor haar’.
Je bent niet bang om oud te worden.
Waarom dan wel om hulp toe te laten?
Er is een grens.
En jij hebt zelf de keuze of je die oversteekt
in verbinding, of in weerstand.

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek