Soms moet je een droom opbergen om niet verbitterd te raken.
Zo zie ik mijn toekomst
wanneer de schoolpoort achter me dicht valt:
ik word arts.
Gefascineerd door het menselijk lichaam,
met een hang naar autonomie en intellectuele uitdaging,
en een grote zorg voor mijn medemens.
Helaas PMS oordeelt dat ik na Latijn-Grieks
over te weinig wetenschappelijke bagage beschik.
De oubollige huisarts in het dorp orakelt
dat dokter geen beroep is voor vrouwen
wegens niet te combineren met een gezin.
En mijn ouders zien me liever niet op kot gaan.
Redenen genoeg om โGermaanseโ te studeren.
Want taal is mijn tweede liefde.
Ik werk als PA voor multinationals in de hoofdstad,
huw en krijg kinderen.
Nummer twee โ my child from hell, toen โ
is vaste klant op de spoedafdeling.
Zo kan ik hechtingen en gipsen
van dichtbij volgen. Heerlijk! ๐
Maar zo wordt ook het oude ideaal weer wakker.
Met een derde baby in mijn buik
is zeven jaar studeren geen optie meer.
Het wordt verpleging. Een late roeping.
En toch blijft de spijt jarenlang onderhuids knagen
Tot ik begrijp dat ik mijn droom
eigenlijk wรฉl heb waargemaakt.
Niet op de manier die ik toen voor ogen had,
maar anders.
Elke klant is voor mij een nieuwe uitdaging.
Elke klant bevestigt opnieuw dat ik het verschil maak.
Had ik mijn oorspronkelijk plan gevolgd,
dan was ik misschien met AZG naar rampgebieden vertrokken
en had ik nooit kinderen gehad.
Ze zijn zonder twijfel mijn grootste asset,
maar waren met momenten mijn grootste handicap.
Soms moet je een droom opbergen,
niet omdat hij waardeloos is,
maar omdat je anders verbitterd raakt.
Dat is ook wat ik met Organation elke dag zie:
loslaten van spullen of verlangens doet soms pijn,
maar maakt plaats voor nieuwe keuzes.
En die zijn vaak mooier dan je ooit had durven denken.
โจ Geloof jij dat je in je derde levensfase nog keuzes kunt maken die je mรฉรฉr opleveren dan je ooit had durven denken?
hashtag#LevenNaZestig
hashtag#NieuweKeuzes
hashtag#GeenSpijt
hashtag#Zingeving
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
