𝗕𝗲𝗻 𝗶𝗸 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝘁𝗲 𝗼𝘂𝗱, 𝘁𝗲 𝗹𝗮𝗮𝘁?

De oceaan oversteken.
Ik weet het. Het klinkt gek.
Zeker op mijn leeftijd.
Maar het houdt me in beweging.

Met een hoopje in de broek
als ik lees over piraten
of orka’s die aan een roer rammelen.
En met een broek vol goesting
Als ik mijmer over de eindeloze plas
en het moment dat je – na weken – weer land ziet.

Elke uur op het water,
elk schoot die ik juist op de kikker leg
elk goed getimede overstag
brengt me dichter bij die droom.
Maar ook:
elke keer dat mijn vingers wit uitslaan van de kou,
elke keer dat ik kracht tekortkom om de fok aan te halen,
elke keer dat de deining me murw maakt,
lijkt de grote oversteek mijlenver weg.

Misschien haal ik het nooit.
Misschien is de oceaan te wild, te groot,
Ben ik toch te oud, te laat.
Maar weet je?
Ik beweeg.
En dat is al goud waard.

Waar droom jij stiekem nog van,
ook al verklaren anderen je gek?
𝗠𝗶𝘀𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗻 𝗶𝘀 𝗱𝗿𝗼𝗺𝗲𝗻 𝘇𝗲𝗹𝗳
𝗮𝗹 𝗲𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗮𝗱 𝘃𝗮𝗻 𝗺𝗼𝗲𝗱.

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek