Het is Kerstmis. Zestien uur.
Bij je ouders thuis. Zoals altijd.
Je moeder loopt de hele dag heen en weer
tussen keuken en eetkamer.
Je vader schuift met stoelen en extra tafels.
Je ziet hoe hij zich aan de leuning optrekt op de trap.
Hoe je moeder over haar potten blaast,
en niet om de saus af te koelen.
Iedereen zegt dat het zo gezellig is.
Jij ziet vooral hoeveel werk het is
voor twee mensen die ouder zijn dan ze willen toegeven.
Voor jou voelt het minder als Kerst,
meer als een jaarlijkse stresstest.
Na het dessert sta jij weer aan de afwas.
De glazen mogen niet in de machine.
Je moeder droogt ze het liefst zelf af.
Je hart klopt in je keel.
De wijn bonst in je hoofd.
Je wilt zwijgen tot een beter moment.
Maar het floept eruit:
โZeg mama, papaโฆ
hebben jullie er ooit aan gedacht om kleiner te gaan wonen?โ
De stilte klettert als een mes op de vloer.
Je vader kijkt met een ruk op.
Je moeder trekt haar schort recht.
โWaar zouden we dan Kerstmis vieren?
In wiens oven wordt de kalkoen gaar?
En waar moeten de kinderen dan spelen?โ
Plots voel je je weer zes.
Een stout meisje dat hun huis komt afpakken.
Je probeert uit te leggen wat je bedoelt:
minder werk, minder trappen,
een huis dat hen niet zo uitput.
Maar hun gekwetste blik blijft hangen
tussen de lege schalen en halflege flessen.
Op weg naar huis knelt de gordel extra hard.
Je weet dat je gelijk hebt.
Je ziet hoe zwaar dit allemaal geworden is:
het huis, de feesten organiseren, alles draaiende houden.
En ergens weet je: als niemand iets zegt,
beslist hun lichaam op een dag.
Voor hen.
En straks ook voor jullie.
Maar jij bent de sfeerspons
omdat je de keerzijde van het kerstfeest ter sprake brengt.
Ben jij de dochter of zoon die dit wel ziet,
maar geen idee heeft hoe je het moet zeggen?
Wat houdt jou het meest tegen
om het onderwerp op een rustig moment aan te kaarten?
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
