“𝗗𝗮𝘁 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗻𝗼𝗴 𝘃𝗮𝗻 𝗽𝗮𝘀.”

Ik kom ze bij élke klant tegen.
En niet een paar, maar kasten vol.

Van onverslijtbare Tupperware
tot afgewassen potjes van de slager.
En meestal past er niet op elk potje een dekseltje.

Ergens onderweg zijn ze beginnen kweken.
Want stel dat…

Maar ondertussen zijn de kasten
vakkundig volgestouwd met “stel dat”
en is het overzicht zoek.

Met ouder worden doen we soms net hetzelfde.
We houden vast aan wat vertrouwd voelt.
Niet omdat het nog moet,
maar omdat loslaten lastig is.

Het voelt als een stukje van jezelf dat je moet afgeven.
Dus blijven we:
🟢 op een trapje balanceren om een boek van de bovenste plank te nemen,
🟢 nóg eens controleren of alles wel betaald is,
🟢 ‘ja’ zeggen als de (klein)kinderen opvang nodig hebben,
🟢 glimlachen en doen alsof alles nog lukt.

Tot plots één potje te veel valt.
Het klettert tegen de tegels van de keukenvloer.
Oef, de schade lijkt mee te vallen.
Tot je beseft dat je daar zelf had kunnen liggen.

Plastic breekt meestal niet.
Een heup wél.

En het evenwicht terugvinden — letterlijk én figuurlijk —
kost véél meer dan tijd of moeite.
Het vraagt herstel van vertrouwen, van ritme, van rust.

Misschien is het tijd om te kijken
welke potjes nog écht nodig zijn —
en welke enkel plaats innemen.

𝗪𝗮𝗻𝘁 𝘄𝗶𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗶𝗴 𝘀𝗰𝗵𝗶𝗳𝘁,
𝗵𝗼𝘂𝗱𝘁 𝗿𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘇𝗲𝗹𝗳. 🌿

Eén potje minder.
Een beetje meer ademruimte.

𝗪𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗷𝗶𝗷 𝘁𝗼𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗽𝗼𝘁𝗷𝗲 𝘃𝗮𝗹𝘁 𝗼𝗳 𝗴𝗿𝗶𝗷𝗽 𝗷𝗲 𝗼𝗽 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗶𝗻?

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek