Goed nieuws zegt niet alles.
De ingrepen aan mijn ogen zijn goed verlopen.
De wereld is weer scherp.
En toch voel ik mij kwetsbaar.
Zonder make-up.
Zonder mijn vertrouwde gezicht.
Alsof iemand een stukje van mijn identiteit
heeft weggeveegd met een wattenschijfje.
Mijn kapper kleefde spontaan
dit schermpje voor mijn gezicht.
Superlief.
Maar ik voel me vreselijk naakt โ
de Pamela Anderson-look is duidelijk niet aan mij besteed.
Iedereen lijkt plots hetzelfde te zeggen:
โJe mag niet klagen, Marleen.
Wees blij dat het goed is afgelopen.โ
Goedbedoeld. En het klopt ook.
Maar het miskent wat er onder sluimert:
je zelfvertrouwen herstelt
minder snel dan je lichaam.
Veerkracht zoek ik in mezelf.
In dankbaarheid.
In zelfrelativering.
Veerkracht begint bij รฉรฉn simpele vraag:
Wat kan ik doen?
Waar haal ik vandaag houvast?
Waar zit mijn regie
als iets anders even wegvalt?
Voor mij is dit tijdelijk.
Maar veel ouderen moeten elke dag omgaan
met verlies dat niet terugkomt.
Ik ervaar hoe ze zoeken naar grip
op de veranderde omstandigheden,
en hoe belangrijk het is dat er iemand naast hen staat
die meekijkt, meedenkt en meebeweegt.
Thank God voor een zonnebril.
Niet voor de zon, maar voor mijn ego. ๐
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
