Ze zit aan tafel
voor een berg omslagen van de politie.
Eerst fronst ze. Dan grinnikt ze.
Daarna zucht ze.
Nog iets waar ze door moet,
nu hij er niet meer is.
Zij reed te snel.
Hij betaalde en bewaarde de boete.
De kleine routines in een lang huwelijk.
Een vreemd liefdesarchief.
Niet in brieven en woorden,
maar in data en getallen.
En ook die vertellen iets.
Over haar zware voet.
Over zijn toewijding.
โIk weet dat hij niks kon wegdoen.
Maar waarom heeft hij in godsnaam
mijn boetes bijgehouden?โ
Ze kijkt me aan, schudt haar hoofd en
fluistert: โEigenlijk past het perfect bij hem.โ
Hij kon inderdaad niets wegdoen.
En nu lijkt er geen beginnen aan.
Haar man is onverwacht overleden.
Wat als het haar ook overkomt?
Straks, als zij er niet meer is,
staat haar zoon er alleen voor.
Enig kind. Allen met zijn verdriet.
Alleen om een uitvaart en 1000 dingen te regelen.
En dan ook dit nog.
Alsof hij nog niet genoeg te dragen heeft.
Hopelijk herken je niet de boetes.
Wel de dingen die je bewaart
omdat ze ergens nog iets betekenen.
Niet alles is waardevol.
En er zijn mooiere dingen dan een boete
om iemand vast te houden.
Want tegelijk houdt dit soort dingen jou vast.
Wat als je het anders aanpakt?
Wat als je afscheid kan nemen
zรณnder het gevoel dat je iets verliest?
Dat is wat ik doe. Met jou.
Met zachtheid, maar ook met daadkracht.
Want loslaten begint niet met spullen,
maar met ruimte maken voor jezelf.
Wil je weten hoe?
Stuur me een bericht.
Ik help je door elke stapel heen.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
