๐—›๐—ผ๐—ฒ ๐—ถ๐—ธ ๐—บ๐—ถ๐—ท๐—ป ๐—ธ๐—ถ๐—ฑ๐˜€ ๐˜ƒ๐—ฒ๐—ฟ๐˜๐—ฒ๐—น๐—ฑ๐—ฒ ๐—ฑ๐—ฎ๐˜ ๐—ถ๐—ธ ๐—บ๐—ถ๐—ท๐—ป ๐—น๐—ถ๐—ฐ๐—ต๐—ฎ๐—ฎ๐—บ ๐˜„๐—ฒ๐—ด๐˜€๐—ฐ๐—ต๐—ฒ๐—ป๐—ธ.

2014. ๐˜–๐˜ฏ๐˜ต๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ง๐˜ข๐˜ฎ๐˜ช๐˜ญ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ข๐˜ข๐˜ฅ.
In het midden van de tafel:
pistolets, charcuterieโ€ฆ en een doos Kleenex.
Voor het geval dat.
Want ik ga mijn kroost vertellen
dat ik mijn lichaam aan de wetenschap wil schenken.

Ze begrijpen mijn keuze, maar stellen pittige vragen.
โ€œJe denkt toch niet dat jij gaat bijdragen
aan een wereldschokkende ontdekking?โ€
grinnikt mijn dochter, de wetenschapper aan tafel.
Touchรฉ.

Stiekem hoop ik niet te eindigen
als studieobject voor kunstenaars of als los onderdeel voor onderzoek,
maar gewoon in de snijzaal
als lesmateriaal voor studenten geneeskunde.
Laat hen zich maar verbazen
over mijn mega colon of luxerende ligamenten.

Het gesprek loopt verrassend vlot.
Er zit zelfs zoveel warmte in,
dat รญk bijna naar de Kleenex grijp.
Maar we houden het allemaal droog.


2024. ๐˜–๐˜ฑ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ถ๐˜ธ ๐˜ข๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ต๐˜ข๐˜ง๐˜ฆ๐˜ญ.
Mijn zus vindt dat het aan haar kinderen is
Om later te beslissen: graf of urne.
Het zijn tenslotte zij die ermee verder moeten leven.
Die woorden blijven hangen.
Dus roep ik mijn troepen opnieuw op appel.

Opnieuw met pistolets, charcuterie
en een doos Kleenex, weer ongebruikt.
Dit keer bespreken we de details.
Dat het afscheid in twee โ€œschuifkensโ€ zal gebeuren:
eerst wanneer mijn lichaam naar de universiteit vertrekt,
en weken later wanneer mijn as terugkeert.

We grappen en grollen tussendoor,
maar de motie is unaniem:
Ons momi komt gewoon terug naar huis,
en vindt daarna via het asluikje aan de Schelde
opnieuw haar weg naar het water.

Veel mensen hebben schroom
om dit soort gesprekken met hun kinderen te voeren.
Dat snap ik helemaal.

Ik merk dat mijn verhaal hen
nรฉt dat duwtje geeft om het tรณch te durven.
Onze gesprekken zijn een oefenterrein:
veilig, open en zonder taboes.
Daarna voelt het alsof er kiloโ€™s van hun schouders vallen.

Ze laveren niet langer tussen
โ€œkinderen shockerenโ€ of โ€œalleen verder dubbenโ€.
Ze vertrouwen erop
dat die zogezegd onmogelijke kaap wรฉl te ronden is.

โœจ Herkenbaar? Praat erover.
Met je kinderen, met je zus, of doe het als eerste oefening gerust eens met mij.

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek