𝗞𝗲𝗻, 𝗱𝗲 𝗺𝗮𝗻𝗻𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗞𝗮𝗿𝗲𝗻.

En hij stond vandaag voor mijn Mini in Brussel.
Mijn gsm gaat af. Anoniem nummer.
Ik verwacht mijn huisarts,
maar het is de lokale politie van Brussel.
Een vriendelijke Nederlandstalige dame informeert
of dit mijn nummerplaat is
“𝘡𝘰𝘶 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘶 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘢𝘳𝘢𝘨𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘬𝘬𝘦𝘦𝘳𝘵? ”

Ik antwoord dat ik gemillimeterd geparkeerd ben,
maar geen uitrit belemmer.
Toch maar snel mijn jas aangetrokken
en de hoek omgelopen.

Een politiewagen met zwaailichten.
Een auto tot bijna tegen de mijne.
Een razende grijze man die roept en tiert.
Een kleine poort met een minuscuul parkeerverbod.
Ik had het écht niet gezien,
zelfs braaf de parkeermeter betaald.

Het schaamrood stijgt me naar de wangen.
Ik excuseer me en stap naar de politiewagen.
Om een communautaire rel te vermijden
switch ik naar de taal van Molière.

Ondertussen blijft de man molenwieken.
“𝘝𝘰𝘶𝘴 ê𝘵𝘦𝘴 𝘶𝘯𝘦 𝘧𝘰𝘭𝘭𝘦. 𝘝𝘰𝘶𝘴 ê𝘵𝘦𝘴 𝘢𝘷𝘦𝘶𝘨𝘭𝘦 𝘰𝘶 𝘲𝘶𝘰𝘪? ”
Omdat dit niet het gewenste effect heeft
(beginnen huilen, ter aarde zijgen?)
schakelt hij nog een versnelling hoger:
“𝘑’𝘦𝘴𝘱è𝘳𝘦 𝘲𝘶𝘦 𝘷𝘰𝘶𝘴 𝘳𝘦𝘤𝘦𝘷𝘳𝘦𝘻 𝘶𝘯𝘦 𝘨𝘳𝘢𝘯𝘥𝘦 𝘢𝘮𝘦𝘯𝘥𝘦. ”
“𝘚𝘪 ç𝘢 𝘱𝘦𝘶𝘵 𝘷𝘰𝘶𝘴 𝘳𝘦𝘯𝘥𝘳𝘦 𝘩𝘦𝘶𝘳𝘦𝘶𝘹, 𝘮𝘰𝘯𝘴𝘪𝘦𝘶𝘳… ”
En ik verplaats mijn auto.

Calm, cool and collected aan de buitenkant,
een kokende ketel aan de binnenkant.
Wat als ik in de sauna had gezeten?
Mijn auto was wel weggesleept,
maar de man had nog véél langer mogen wachten.

Spoiler alert:
dit was geen puber,
geen persoon van vreemde origine.
Dit was een oudere blanke man,
iemand die bij gratie van zijn grijze haren
meent zich te mogen misdragen.

Een Ken, de mannelijke Karen.
(In Vlaanderen blijkbaar een Ben).
Een boomer die het stereotype van zijn generatie bevestigt.

Spijtig.
Want leeftijd is geen excuus.
Wie respect eist, mag dat zelf ook tonen.

Iedereen verliest wel eens zijn geduld. Ik ook.
Wat ik probeer niet te verliezen
is het vermogen om te luisteren
en onbevooroordeeld te kijken naar de ander.

Ouder worden zou wijsheid moeten brengen,
geen wild geraas.

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek