Je hoort jezelf het weer zeggen.
En die dag is het trap op, trap af.
Schalen uit de kelder.
Borden uit de hoge kast.
Stoelen aansleuren, tafels verlengen.
Een keuken waarin je je nauwelijks kunt draaien.
Bij ons thuis is de plek
waar de familie samenkomt.
Dat is jouw ongeschreven regel.
Punt.
Jaren heb jij dat zelf het hardst geroepen.
Jouw tafel, jouw servies, jouw kalkoen.
Je was fier het hart van de familie te zijn.
Wat toen een fluitje van een cent was,
hangt nu soms als een juk op je schouders.
Alleen durf je niet goed zeggen
dat het je allemaal wat te veel wordt.
Je hebt er immers alles aan gedaan
om die gewoonte decennialang in leven te houden.
Ga je daar nu zelf een bom onder leggen?
De verantwoordelijkheid ligt op je maag,
net als dat laatste stuk taart.
Je rug protesteert.
Je hoofd ook.
Na de koffie durf je niet te lang blijven zitten,
bang dat je anders niet meer recht raakt.
De praktische last is รฉรฉn ding.
De emotionele ballast is nog wat anders.
Wat als jij het gezin niet meer bij elkaar houdt?
Wat als het samenzijn met Kerst uit elkaar valt
omdat jij kleiner gaat wonen
of het gewoonweg niet meer lukt?
Je zakt finaal door je knieรซn
en struikelt met een warme schaal in je handen.
Volgende Kerst afspraak in de gemeenschappelijke ruimte
van de assistentiewoningen? Of in het WZC?
Wachten tot het zover is,
is ook een keuze.
Maar dan kiest de realiteit voor jou.
Diep vanbinnen weet je dat de magie van Kerst
geen kwestie is van waar je bent,
maar wel met wie je bent.
Misschien wordt het tijd dat je dat ook hardop zegt.
Eerst en vooral tegen jezelf.
En dat je het daarna bespreekt met je kinderen.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
