Leeftijd is maar een getal.
Tot iemand voor me rechtstaat op de tram.
Het zelfvertrouwen wankelt plots.
Ik spied om me heen.
Was er geen beter slachtoffer?
Ook de spiegel is meedogenloos.
Telkens staart mijn oudere tweelingzus me aan.
Ze speurt naar mijn rimpels
Ze spot nog een bruin vlekje.
En krijgt een grimmig trekje om haar mond.
Niet uit ijdelheid, maar uit verbazing.
Wanneer is dit begonnen?
Ik ken de clichรฉs
Oud worden is een voorrecht.
Alles staat of valt met je gezondheid.
Dankbaarheid oefenen helpt.
Maar sommige dagen wil ik enkel zuchten of vloeken.
Misschien moet ik leren mild zijn.
Niet wegkijken of relativeren,
gewoon toegeven dat het glas vandaag naar pis smaakt.
Want ouder worden is
wennen aan een nieuwe werkelijkheid.
Leren leven met je eigen angsten
(ga ik alleen oud worden?)
en twijfels over de toekomst
(hoe lang hou ik dit ritme nog vol?)
en tegelijkertijd
opboksen tegen de clichรฉs
en een maatschappij die wil dat we langer doorgaan
maar haar kijk op ouderen niet bijstelt.
Maar vรณรณr ik in mijn bed kruip,
bedek ik de rimpels en de bruine vlekjes
toch maar
met een dikke laag anti ageing crรจme
en glimlach ik naar mijn tweelingzus,
die meedoet alsof het helpt.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
