Op het straatfeest gaat het plots over podcasts.
Ik vertel over โStoffelijkโ,
de reeks van Veerle Duflou
die wil achterhalen wat er gebeurde
met het lichaam van haar man.
Die overleed tien jaar geleden
en schonk zijn lichaam aan de wetenschap.
Ik zie hoe een sliert spaghetti
aan de lippen van mijn buurvrouw blijft kleven.
Haar ogen weten niet goed waar kijken.
Haar handen houden halt boven het papieren bord.
Het idee dat er na het overlijden
in een lichaam gesneden wordt hakt er diep in.
Wanneer ze merkt hoe luchtig ik
over dit onderwerp praat,
verdwijnt het sliertje spaghetti
en daarmee ook haar angst en ongemak.
Ik grap dat ik heus mijn eigen dood niet ga jinxen
door met zoโn kaartje op zak te lopen.
Het ijs is gebroken.
Er volgt een spervuur van vragen:
Waarom ik dat in godsnaam bedacht heb?
Wat mijn kinderen daarvan vinden?
Of ik mij niet ga bedenken eens het zover is?
Nee, dit is een weloverwogen keuze.
Ik heb nooit in een snijzaal gestaan.
Nu zal ik er alsnog liggen
om artsen in spe te helpen
hun droom waar te maken.
Dit is precies waarom ik het vertel:
om het gesprek open te trekken,
om het onderwerp te normaliseren.
En misschien zelfs om anderen gerust te stellen
dat zoโn keuze niet morbide is,
maar juist bevrijdend.
Eens het vertrouwen met mijn klanten groeit,
komen dit soort themaโs vanzelf naar boven.
Organizen doe je niet alleen in je huis,
maar ook in je hoofd en voor je toekomst.
Daar ligt voor mij de echte meerwaarde.
๐ Keuzes maak je niet alleen voor jezelf.
Dinsdag deel ik hoe mijn kinderen reageerden
en wat dat losmaakte.
Wordt vervolgdโฆ
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
