𝗪𝗮𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝗶𝗸 𝘀𝘁𝗿𝗮𝗸𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝘇𝗶𝗲?

Bij het laatste onderzoek zag ik mijn oogarts
— een man met tonnen ervaring —
een fractie verpinken bij het beeld op zijn scherm.
Dubbel slecht nieuws:
ik moet onder het mes.
En hij gaat met pensioen.

Ik vertrouw hem voor de volle 100%,
maar in de momenten tussen waken en slapen
bekruipt mij de angst:
Wat als het misgaat?

Ik heb visioenen die ik niet hardop durf uitspreken.
Dat ik geen nieuwe dingen meer zal zien,
zoals het snoetje van een volgend kleinkind.
Dat ik mijn vrijheid zal verliezen,
want zelfs met alle assistentiesystemen
mag ik dan niet meer autorijden.
En een hoop dingen waar ik van hou
worden dan lastig of onmogelijk:
zeilen, film kijken, kokkerellen.

Slechter zien hoort bij ouder worden.
Daar kan ik nog mee leven.
Waar ik moeite mee heb?
Afhankelijk worden.
Overgeleverd zijn aan goedbedoelde hulp.

Eigenheden moeten afgeven voor ik er klaar voor ben.
Mij opmaken.
Mijn eigen kleren kiezen.
Verliezen die voor anderen “klein” lijken,
maar voor mij groot zijn.

Terwijl ik dit schrijf,
besef ik hoe dierbaar mijn vrijheid is.
Gelukkig heb ik vrienden
die de tekening van hun vinger
gaan duimen voor een goede afloop.

👉 Wat zou jij vandaag nog willen zien,
mocht het morgen niet meer kunnen?

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek