Lang geleden raakte ik gebeten door het zeilen
De vader van mijn kids was gegeerde bemanning;
Ik werd aan boord getolereerd
om de boterhammen te smeren.
Of om elastiekjes rond de spinaker te doen,
terwijl de rest al aan de jenever zat.
De tol van het jongste Jantje te zijn.
Ondertussen zijn we meer dan een kwarteeuw
en een scheiding verder.
Maar ik droom nog steeds van het water en de wind.
En van competenties die verder reiken
dan zeilen plooien en schoten opschieten.
Op de opendeurdag van de zeilschool stond ik in de rij.
Toen de man vรณรณr mij werd aangesproken,
vroeg men of ik โbij hem hoordeโ.
Nee.
Er werd nog drie keer gecheckt
of ik op mijn partner wachtte.
Ik was alleen. 61 jaar.En ik kwam me zelf inschrijven voor de cursus marifoon.
Bij het begin van de les klonk dezelfde verwondering:
โZonder man? Zonder boot? Waarom doe je dit? โ
Omdat ik wil blijven dromen,
omdat ik mezelf doelen wil blijven stellen,
omdat ik mijn eigen koers wil varen.
Het was pittig.
Ik heb gevloekt op de frequenties, golven en satellieten.
Maar ik slaagde.
En het voelde als een overwinning.
Op vooroordelen.
Op mijn eigen twijfels.
Op het stemmetje dat fluistert:
โHet is nu toch echt te laat.โ
Ik heb geen boot.
Geen man.
Maar wel een marifoon brevet.
Wat is jouw marifoonmoment?
Dat รฉne ding waarvan je denkt: โMisschien is het te laatโ,
maar diep vanbinnen wรญl je het nog altijd.
Ik zeg: probeer het.
De horizon ligt open.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
