𝘏𝘦𝘵 𝘮𝘰𝘦𝘪𝘭𝘪𝘫𝘬𝘴𝘵𝘦 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘭𝘰𝘴𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘴𝘭𝘪𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘯𝘯𝘦𝘦𝘳.

𝗕𝗹𝗶𝗷𝗳 𝗷𝗶𝗷 𝘀𝗲𝗺𝗺𝗲𝗹𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗸𝗮𝗱𝗲?
𝘖𝘷𝘦𝘳 𝘵𝘳𝘦𝘶𝘻𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫 𝘸𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘰𝘧 𝘬𝘪𝘦𝘻𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘬𝘰𝘮𝘵.

Ooit het pronkstuk in een woonkamer,
nu achtergelaten aan de kade.
De zetel zelf is gedemodeerd en versleten:
zijn rug is gescheurd, de vulling puilt eruit.
Er ploft niemand nog in neer.
Maar hij staat wel aan de rand van het water
met een uitzicht waar half de stad jaloers op kan zijn.

Ik zie veel mensen die lijken op die zetel.
Ze staan op een prachtige plek in hun leven,
maar vergeten om écht te kijken.
Te veel bezig met wat rammelt, wat pijn doet.
En dan houden ze zichzelf voor:
“Later ga ik er iets aan doen.”
Ondertussen schuift het uitzicht stilaan voorbij.

Van buiten zijn ze een beetje gehavend,
binnenin zitten ze nog vol verhalen.
Over vroeger, over “misschien nog ooit”.
Maar vaak beseffen ze óók
dat het tijd is om plaats te maken.
Niet omdat ze zelf niets meer waard zijn.
Integendeel, hun comfort en veiligheid
worden met de dag belangrijker.
Te veel spullen belemmeren henzelf vandaag
en belasten hun kinderen morgen.

Durf jij vandaag al kiezen welke “zetels” mogen blijven
en welke plaats moeten maken voor jouw comfort en veiligheid?
💬 En voor de kinderen die dit lezen:
wat zou jij willen dat je ouders vandaag al beslissen —
zodat jij het morgen niet meer hoeft te doen?

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek