๐ญ๐ฒ ๐ณ๐น๐๐ถ๐๐๐ฒ๐ฟ๐ ๐ท๐ฒ ๐ถ๐ฒ๐๐ ๐๐ผ๐ฒ,
๐บ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ท๐ฒ ๐ต๐ผ๐ผ๐ฟ๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐ป๐ถ๐ฒ๐.
Er wordt gepraat en gelachen aan tafel.
Iemand zegt iets liefs,
een ander maakt een grap.
Je glimlacht op goed geluk.
Want eigenlijk heb je het niet goed verstaan.
Nog eens vragen om te herhalen is lastig.
Doen alsof je het begreep, is veiliger.
Tot de stilte tussen woorden
groter wordt dan het gesprek zelf.
Je trekt je niet terug uit onwil,
maar uit vermoeidheid.
Omdat elk gesprek inspanning vraagt.
Omdat misverstanden soms grappig overkomen,
maar meestal pijnlijk duidelijk maken
dat je niet goed meer hoort.
Je vermijdt liever een gesprek
dan nog eens te moeten vragen om iets te herhalen.
Je omgeving gaat luider praten,
terwijl ze beter zouden moeten articuleren.
Frustratie voor beide partijen.
Met het volume verdwijnt ook de verbinding.
Een nuance die je mist.
Een opmerking die je niet opvangt.
En stilaan wordt het zelfs verontrustend.
De ketel blijft fluiten tot de damp neerslaat.
De deur wordt niet opengedaan.
En met elk geluid dat verdwijnt,
wordt je wereld een fractie kleiner.
Tot iemand zegt:
โZe hoort niet meer zo goed, hรฉ.โ
En daarmee sluipt geruisloos verdriet binnen.
Horen gaat over meer dan decibels.
Het gaat over verbinding, nabijheid, betekenis.
Over aanwezig zijn,
zelfs als de wereld wat doffer klinkt.
Ook mijn klanten verbergen dit eerst.
Het is immers confronterend om vast te stellen
dat je gehoor vermindert.
Daarom kaart ik het ook aan.
Omdat ik merk hoe het hun dagelijks leven bemoeilijkt,
hoe het hen onzeker maakt,
hoe het hen isoleert.
Heb jij in je omgeving iemand die โzich nog redtโ,
maar die je steeds vaker dingen ziet missen?
Durf jij dat duwtje geven dat nodig is om รฉcht weer bij te โhorenโ?
๐ In mijn volgende post heb ik het over iets waar we nog moeilijker over praten:
trots en hoorapparaten.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
