𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘴 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘭𝘦𝘦𝘴𝘣𝘳𝘪𝘭?

Je ochtendritueel.
Een kopje sterke koffie.
Heerlijk om bij wakker te worden.
En dan de krant.

Maar waar is je leesbril?

Je begint driftig te zoeken.
Tussen de post.
Onder een afdrooghanddoek.
Je loopt naar je nachtkastje,
naar het tafeltje bij de tv.

Tot je, ergens halverwege,
je hand naar je hoofd brengt.
En hem daar voelt.

Ah ja.

Je lacht. Harder dan nodig.
En je grommelt:
“Amai, begint dat nu ook al bij mij?”
Iets wat je nooit zegt als er iemand bij is.

Banaal feit: je was even iets kwijt.
Maar je hoofd maakt er meteen een verhaal van.
En nog voor je dag begonnen is,
twijfel je al aan jezelf.

Dat is wat mensen onderschatten.
Niet het zoeken.
Wel wat het met je doet.

Wat is jouw ochtendmoment waar je achteraf om lacht…
maar eigenlijk van schrikt?

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek