“𝘞𝘢𝘵 𝘥𝘰𝘦𝘵 𝘥𝘢𝘵 𝘔𝘢𝘳𝘪𝘢𝘣𝘦𝘦𝘭𝘥 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘦𝘭𝘥𝘦𝘳?”

haar man kijkt haar vragend aan.

Het ruikt er naar oud papier en vocht.
Een straaltje licht valt op het beeld.
De verf is afgebladderd,
het stof ligt dik op de plooien.

Het stond vroeger bij haar thuis.
Ze hoort haar moeder nog fluisteren:
“𝘡𝘰𝘳𝘨 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘯,”
alsof Maria kon luisteren.

Ze kan het niet wegdoen.
Maar jaar na jaar
nemen de spinnen meer bezit van het beeld,
verscholen in het halfdonker,
tussen dozen die niemand nog opent.

Ze ziet ze het al gebeuren:
na haar dood belandt het beeld op het grofvuil,
Maria valt letterlijk van haar voetstuk,
Het hoofd staat naar de hemel,
haar lichaam in stukken gebarsten.

Voor haar dochters is het ballast.
Een ding zonder verhaal, een stofnest op een schab.

Voor haar is het een stukje verleden.
De kamer waar het stond.
De handen die het afstofte.
De stem die vroeg om zorg.

Twee waarheden in één beeld.
En maar één zal winnen
wanneer zij er nu niet over beslist.
Dat betekent niet noodzakelijk
dat het nu onmiddellijk weg moet,
wel dat zij bepaalt wat ermee gebeurt,
ook als zij er straks niet meer is.

Welke “kelderstukken” heb jij nog staan?
Spullen die jij niet wegdoet,
maar waarvan je kinderen zich later zullen afvragen:
“𝘞𝘢𝘵 𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘩𝘪𝘦𝘳𝘮𝘦𝘦?”

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek