“𝘿𝙚𝙣𝙠𝙚𝙣 𝙟𝙪𝙡𝙡𝙞𝙚 𝙙𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙖𝙖𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙙𝙚𝙢𝙚𝙣𝙩𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙣?”

De kunstboeken in de kast staan nog altijd op kleur.
Een onafgewerkt kruiswoordraadsel ligt op tafel,
de vulpen ernaast zonder dop.
Ze beweegt traag en bedachtzaam,
want zonder rollator wankelt ze af en toe.

Ze heeft een royaal pensioen
en krijgt heel wat hulp aan huis:
warme maaltijden, thuiszorg, verpleging, poetshulp.
Zo nu en dan gaat ze nog een koffie drinken,
als het weer — en haar benen — het toelaten.

En toch zeggen haar kinderen bij elk bezoek
tegen elkaar: “Er klopt iets niet.”
Ze is de code van haar bankkaart kwijt.
Er vallen geregeld aanmaningen in de bus.
De post blijft ongeopend liggen.
Ze lachte het weg.
Vergeten. Dat gebeurt al eens.

Maar elke maand haalt ze €500 cash af.
De kinderen vragen zich af waar dat geld naartoe gaat.
Alles wordt immers automatisch betaald.
Zij houdt de lippen stijf.
“Dat is mijn geld,” bijt ze hen toe,
met een stem die de deur dichtslaat.
“𝘿𝙚𝙣𝙠𝙚𝙣 𝙟𝙪𝙡𝙡𝙞𝙚 𝙙𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙖𝙖𝙣 𝙝𝙚𝙩 𝙙𝙚𝙢𝙚𝙣𝙩𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙣?”

En daar groeit een stilzwijgende kloof.
Zij wil onafhankelijk blijven.
Zij willen zorg dragen.
Zij voelt zich gecontroleerd.
Zij voelen zich miskend.
Beide partijen voelen zich onbegrepen.
Beide partijen verliezen terrein.

Het begint niet noodzakelijk met een klap,
maar met vertrouwen dat afbrokkelt.
Met begrip dat vastloopt.
Met zorg die uitmondt in strijd.

In 2024 werden in Vlaanderen 1.519 meldingen geregistreerd
van ouderenmis(be)handeling.
Elke week opnieuw bijna 30 gevallen van
grensoverschrijdend gedrag.
Vaak vanuit de familie of mantelzorgers.
Niet altijd uit kwaad opzet.
Soms gewoon… omdat niemand nog weet hoe te laveren
in het spanningsveld tussen wat mensen nodig hebben
en wat ze weigeren toe te laten.

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek