โ๐กรณ ๐ฌ๐ธ๐ข๐ฎ ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฅ๐ข๐ต ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ซ๐ฐ๐ฏ๐จ๐ฆ๐ต๐ซ๐ฆ
๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ฃ๐ข๐ญ๐ญ๐ฐ๐ฏ ๐ข๐ข๐ฏ ๐ฅ๐ฆ ๐ธ๐ช๐ฏ๐ฅ ๐ฑ๐ณ๐ช๐ซ๐ด ๐จ๐ข๐ง,
๐ป๐ฐ๐ฏ๐ฅ๐ฆ๐ณ ๐ต๐ฆ ๐ฉ๐ถ๐ช๐ญ๐ฆ๐ฏ ๐ฐ๐ฎ ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ท๐ฆ๐ณ๐ญ๐ช๐ฆ๐ด.
๐๐ช๐ซ ๐ฌ๐ฆ๐ฆ๐ฌ ‘๐ฎ ๐ธ๐ฆ๐ญ ๐ญ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฏ๐ข.
๐๐ฆ๐ต ๐ธ๐ข๐ณ๐ฆ๐ฏ ๐ป๐ช๐ซ๐ฏ ๐ฌ๐ญ๐ฆ๐ถ๐ต๐ฆ๐ณ๐ซ๐ข๐ณ๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ช๐ฆ ๐ฅ๐ข๐ข๐ณ ๐จ๐ช๐ฏ๐จ๐ฆ๐ฏ,
๐ฉ๐ฐ๐จ๐ฆ๐ณ ๐ฆ๐ฏ ๐ฉ๐ฐ๐จ๐ฆ๐ณ, ๐ต๐ฐ๐ต ๐ซ๐ฆ ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต๐ด ๐ฎ๐ฆ๐ฆ๐ณ ๐ป๐ข๐จ.โ
Simon Carmiggelt
Een vader koopt een ballon voor zijn zoontje,
Die voelt zich plots groot in zijn nieuwe kleren.
Te groot voor zoiets kinderachtigs als een ballon
en laat de ballon vliegen.
We hebben allemaal zo’n ballon vast.
Een reeks fotoboeken,
een huis vol lege slaapkamers,
een fiets die niemand nog gebruikt.
Soms is het geen klein jongetje,
maar iemand op leeftijd die zegt:
“โ๐ฌ ๐๐ฆ๐ฃ ๐ฅ๐ข๐ต ๐ข๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฎ๐ข๐ข๐ญ ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต ๐ฎ๐ฆ๐ฆ๐ณ ๐ฏ๐ฐ๐ฅ๐ช๐จ, ๐ฉ๐ฐ๐ฐ๐ณ.
๐๐ข๐ข๐ณ, ๐ป๐ฐ๐ญ๐ข๐ฏ๐จ ๐ช๐ฌ ๐ฏ๐ฐ๐จ ๐ต๐ฉ๐ถ๐ช๐ด ๐ฌ๐ข๐ฏ ๐ฃ๐ญ๐ช๐ซ๐ท๐ฆ๐ฏโฆโ
Weten dat het beter is om los te laten.
doet soms ook een beetje pijn.
Hoe begin je over:
“๐๐ช๐ด๐ด๐ค๐ฉ๐ช๐ฆ๐ฏ ๐ฎ๐ฐ๐ฆ๐ต๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ฆ ๐ฆ๐ฆ๐ฏ๐ด ๐ฌ๐ช๐ซ๐ฌ๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ข๐ต ๐ฆ๐ณ ๐ธ๐ฆ๐จ ๐ฎ๐ข๐จ?”
zonder dat het klinkt als:
“๐๐ฆ ๐ฃ๐ฆ๐ฏ๐ต ๐ฐ๐ถ๐ฅ. ๐๐ฆ๐ต ๐ช๐ด ๐จ๐ฆ๐ฅ๐ข๐ข๐ฏ.”
Hoe herken je het moment
dat iemand de ballon nog stevig vastklemt,
maar tegelijkertijd al naar boven tuurt?
Durf jij dan vragen:
“๐ก๐ถ๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ฆ โ๐ฎ ๐ญ๐ฐ๐ด๐ญ๐ข๐ต๐ฆ๐ฏ?”
Misschien knijpt ze nog even wat harder.
Misschien aarzelt ze.
Misschien pinkt ze een traan weg.
Maar misschienโฆ
ervaren jullie samen
hoe het lichter wordt.
Gewoon klein beginnen.
Met รฉรฉn lade. Eรฉn doos. Eรฉn ballon.
Ik help je langzaam loslaten.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
