βAuto leegmakenβ stond op mijn to-do-lijstje,
vlak voor ik hem zou overdragen aan de garage.
Maar OMG, wat een troep kwam daar uit!
Startkabels waarvan ik het gebruik alleen in theorie ken.
Een ranzig potje met uitgekauwde βtuttefruttenβ.
Vervallen linzenwafels,
verbannen naar de kofferbak wegens niet echt lekker.
Drie (!) ijskrabbers,
voor het geval ik alle kanten tegelijk zou willen ontdooien.
Een organizer is ook maar een mens.
En verzamelt rommel.
Het maakt me gelukkig niet meer onrustig.
Ik moet er alleen om grinniken.
Ik weet immers precies waar alles naartoe moet.
Wat nog nuttig is. Wat ik nooit nog ga gebruiken.
Maar stel je voor dat ik dit allemaal in een doos kieper,
met daarop geschreven: βAuto β later te bekijken.β
Dan was mijn kofferbak simpelweg naar de kelder verhuisd.
Uit het zicht, maar niet uit het hoofd.
Want telkens wanneer ik een fles water ga halen,
zou die doos roepen: βKijk mij aan!β
Bij al mijn klanten kom ik stille getuigen van uitstel tegen.
Het rommellaatje in je dressoir.
De fruitschaal waar je geen appelsien meer bij krijgt.
De kast waar je niets meer durft uit te halen.
Het mapje met documenten: βte klasserenβ.
En dat mentale lijstje: βdringend te regelenβ.
Ze blijven allemaal zeuren, zolang jij niets beslist.
Een mens hoeft geen minimalist te zijn.
Maar wie wil leven in vrijheid, kiest voor vooruitgang
en laat alles dat afremt los.
Overbodige ballast meesleuren is als rijden
met een sliert blikjes achter je wagen.
Ze blijven maar rammelen, tot je ergens op knalt.
Want als jij niet kiest,
dan doet de tijd het voor jou.
En die denkt niet altijd aan jouw geluk.
π Durf jij je rommelhaard bij naam te noemen?
No mercy for maybe-later.
Dit is je wake-up call.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
