𝘐𝘬 𝘯𝘦𝘦𝘮 '𝘴 𝘢𝘷𝘰𝘯𝘥𝘴 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘪𝘵𝘵𝘦.

Er ligt een wit pilletje op tafel.
Naast de schaal met koekjes.
“Dat zal wel van mij zijn,” zegt ze.

En dan, alsof het niks is:
spoelt ze het tabletje door met een slok koffie,
alsof het een Tic Tac is.

Het is je buurvrouw.
Je wil je niet bemoeien,
maar je schuift onrustig op je stoel.

“Ik neem ‘s avonds altijd die witte,” zegt ze.
En ze lacht.

En jij denkt: welke witte?
Een vitamine. Een pijnstiller. Iets voor haar hart?

Voor je het weet praat je gewoon weer verder.

“Die witte” kan vanalles zijn,
net als “die voor ‘s avonds”.
Niet erg als het gaat
om een mok of een blik koekjes.

Met medicatie kan je niet duidelijk genoeg zijn.
Juiste taal is net zo belangrijk als juiste dosis.

Op een schaal van 1 tot 10: hoe lastig vind jij het om hier iets van te zeggen?