Rare jongens, die organizers. Wat ik vind dat ik moet doen: strijden tegen ageism.
In mijn dromen trek ik als een ware superheldin
in een rimpelbestendig Spandex pak
ten strijde tegen leeftijdsdiscriminatie.
In mijn universum telt leeftijd niet. Punt.
Niet als excuus, niet als verwijt, niet als filter.
Of je gisteren nog googelde hoe je een ei pocheert,
of je op je zestigste voor het eerst gaat online daten,
je verdient kansen om te leren, te groeien, opnieuw te beginnen.
Maar er is weerstand.
Hardnekkig, vermomd als gezond verstand.
“Vroeger was alles beter.”
“Jongeren willen niet meer werken.”
“Ouderen zitten hun tijd uit tot hun pensioen.”
Het klinkt vertrouwd.
En juist daarom is het zo gevaarlijk.
Gelukkig zie ik ook iets anders.
Generaties die elkaar vinden,
over leeftijdsgrenzen heen.
Kleurrijk, nieuwsgierig en visionair.
Jong enthousiasme en doorleefde wijsheid
die samen optrekken en elkaar versterken.
Geen tegenstelling, maar tandem.
Voel je je nu nog jong, dynamisch en swingend?
Maar betrap je jezelf op uitspraken
die je vroeger mateloos irriteerden?
Spoiler alert: dat is ouderdom die je stiekem besluipt.
En ja, dat geldt ook voor jou.
Wat je vandaag over een ander zegt,
wordt morgen ongetwijfeld over jou gezegd.
Ageism werkt twee kanten op.
Je kan er maar beter nú iets aan doen.
Niet alleen voor de ander.
Maar ook voor jezelf.
Leeftijd is maar een getal.
Net als het aantal push-ups dat ik kan doen.
Welgeteld: één.
Maar wel eentje met overtuiging.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
