Nee, niet die uit het Oosten of het Westen.Degene die gewoon ontsnappen. Koning, keizer, admiraal.We doen het allemaal. Een realiteit in veel woonkamers waar ik kom.We zitten samen te organizen.Bewust keuzes maken over later.En plots… pffff. Stilte. Beschaamde blik naar het raam,verwoede duik onder tafel,of een spurtje naar de keuken. Een lichaam doet gewoon zijn […]

Een onverwachte opname.En niemand weet exact wat jij nodig hebt. Hoe spannend was het nietom je bevallingskoffertje te pakken? De datum naderde,dus stond dat ding klaar.Toiletzak, nachtpon, babykleedjes. Fieuw.In het heetst van de strijdwas dat alvast een zorg minder. Fast forward.Een ziekenhuisopname kan even plots komen.Zonder waarschuwing.Zelfde soort stress.Minder aanlokkelijk resultaat. Geen koffertje in de

Ik loop langs bij mijn ouders.Drukke dag gehad en nog een hele lijst af te werken.In mijn hoofd ramt een drummer op de grote trom. In de ingemaakte kast in de ganghuist nog steeds de apotheek.Eén lade met medicatie.Eén met verband en zalfjes. Het is lang geleden dat ik ze nog heb opengetrokken.Vroeger had je

Er ligt een wit pilletje op tafel.Naast de schaal met koekjes.“Dat zal wel van mij zijn,” zegt ze. En dan, alsof het niks is:spoelt ze het tabletje door met een slok koffie,alsof het een Tic Tac is. Het is je buurvrouw.Je wil je niet bemoeien,maar je schuift onrustig op je stoel. “Ik neem ‘s avonds

De vraag van 1 miljoenop de spoedafdeling. Je bent bang. Je bent moe.Je bent verward. In de voorbije maanden is er misschien iets veranderd:een medicament erbij,een ander gestopt,een dosis aangepast. Op een goeie dag weet je dat.Op een slechte dag niet.Je twijfelt plots aan wat je gisteren nog zeker wist. En dan begint de stress.Ambulancier,

Leuke tip op een quiz met de familie.Gevaarlijk als het om medicatie gaat. Op de keukentafel liggen twee doosjes.Zoals ouders die hun tweeling Tim en Tom noemen.Je moet al goed kijken om het verschil te zien. “Dat ene neem ik al jaren.”“Maar dat andere? Dat is precies nieuw.” Soms is het ook iets anders.Soms is

Op het aanrecht staat een mandvol flesjes, tubes, doosjes en halve strips. Zoals vroeger de snoepmand bij de bakker:altijd een verrassing wat je opviste. “Alles handig bij elkaar,” zegt ze trots.Klopt.Inderdaad veel beter dan speurwerk door het hele huis. Maar een mand ís geen systeem.eerder een mooie vermomming voor een rommeltje. En dan verandert de

Vandaag de dag is het één wortel voor jezelf.Die draait rondjes in een te grote pot,als een orka in een verlaten bassin. In huis is de tijd echter blijven stilstaan.Een lange, massieve tafel.Te veel en te zware stoelen.Kasten vol “voor als”. Je leven is kleiner geworden.En toch blijft je huis doenalsof iedereen dadelijk binnenvalt. Geen

𝘐𝘬 𝘥𝘰𝘦 𝘥𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘳𝘢𝘬𝘴 𝘸𝘦𝘭.Dat klinkt wel overdacht.En soms is dat ook zo. Meestal is het gewoon zelfbescherming:je hebt er geen fut voor.Je hebt hier geen goesting in. Helemaal ok, tenzij het plots te laat is. Je weet het wel:je zegt “straks” net tegen die dingendie je later rust zouden geven. Die schoenen wegdoen waar