Handsfree bellen.Streamen over een grote afstand.Koppelen met acht toestellen.Gelijktijdig verbinden met twee Bluetooth-apparaten.Klinkt indrukwekkend. Alleen… ze is 89.Ze luistert niet naar muziek,rijdt al even niet meer met de auto,heeft al heel haar leven beperkt sociaal contact.Ze mailt en tekst liever dan te bellen. En toch verkoopt men haar supersonische hoorapparaten.Met vanzelfsprekend een stevig prijskaartje.Ze komt […]

Grijs haar mag gezien worden. Een hoorapparaat niet. Met een bril heb je geen probleem.Je droeg er ooit één puur als modeaccessoire.Het montuur matcht je outfit of weerspiegelt je karakter.Een bril is een statement, een bewijs van smaak. Maar een hoorapparaat?Gruwel.“Zover ben ik nog niet!” Een hoorapparaat is een hulpmiddel.En dat ruikt naar aftakeling.Liever laat

𝗭𝗲 𝗳𝗹𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿𝘁 𝗷𝗲 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝘁𝗼𝗲,𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝗵𝗼𝗼𝗿𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁. Er wordt gepraat en gelachen aan tafel.Iemand zegt iets liefs,een ander maakt een grap.Je glimlacht op goed geluk.Want eigenlijk heb je het niet goed verstaan. Nog eens vragen om te herhalen is lastig.Doen alsof je het begreep, is veiliger.Tot de stilte tussen woordengroter wordt dan het

Dat klinkt weloverwogen.Dat heb je als moedertoch maar mooi geregeld.Niet moeilijk doen.Alles weg. Opgelost.Toch? Tot je dochter daar écht staat.In jouw woonkamer.De geur van je parfum hangt nog in je spullen.De stoelen staan zoals jij ze altijd zette.En nu ligt jouw leven daar open en bloot. Een kindertekening met een vergeelde zon.Een trouwring in een

Leeftijd is maar een getal.Tot iemand voor me rechtstaat op de tram.Het zelfvertrouwen wankelt plots.Ik spied om me heen.Was er geen beter slachtoffer? Ook de spiegel is meedogenloos.Telkens staart mijn oudere tweelingzus me aan.Ze speurt naar mijn rimpelsZe spot nog een bruin vlekje.En krijgt een grimmig trekje om haar mond.Niet uit ijdelheid, maar uit verbazing.Wanneer

haar man kijkt haar vragend aan. Het ruikt er naar oud papier en vocht.Een straaltje licht valt op het beeld.De verf is afgebladderd,het stof ligt dik op de plooien. Het stond vroeger bij haar thuis.Ze hoort haar moeder nog fluisteren:“𝘡𝘰𝘳𝘨 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘯,”alsof Maria kon luisteren. Ze kan het niet wegdoen.Maar jaar na jaarnemen de

En hij stond vandaag voor mijn Mini in Brussel.Mijn gsm gaat af. Anoniem nummer.Ik verwacht mijn huisarts,maar het is de lokale politie van Brussel.Een vriendelijke Nederlandstalige dame informeertof dit mijn nummerplaat is“𝘡𝘰𝘶 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘶 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘢𝘳𝘢𝘨𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘬𝘬𝘦𝘦𝘳𝘵? ” Ik antwoord dat ik gemillimeterd geparkeerd ben,maar geen uitrit belemmer.Toch maar snel mijn jas aangetrokkenen

“𝘎𝘢 𝘶𝘸 𝘮𝘰𝘯𝘥 𝘸𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘝𝘪𝘮 ,”zou mijn grootmoeder gezegd hebben.Ze is niet meer en hoort dus niet dat ik vloek.Mijn kleinkinderen helaas wél.“𝘉𝘰𝘮𝘱𝘢 𝘻𝘦𝘨𝘵 𝘴𝘰𝘮𝘴 ‘𝘬𝘰𝘬𝘬𝘦𝘥𝘦𝘬𝘬𝘦’, 𝘕𝘢𝘯𝘢! ”Nana kan dus maar beter voorbeeldig zijn. Tot er toch “shoot” ontsnapt.Omdat het internet uitvalt,ik vergeet een kopje onder de Nespresso te zettenof ik alweer op mijn

𝘞𝘢𝘵 𝘥𝘳𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘰𝘮 𝘻𝘪𝘤𝘩 𝘰𝘱 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘵𝘢𝘤𝘩𝘵𝘪𝘨𝘴𝘵𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘐𝘳𝘰𝘯𝘮𝘢𝘯 𝘵𝘦 𝘸𝘢𝘨𝘦𝘯? De honger naar nieuwe uitdagingen?Het streven naar voldoening?De behoefte aan zingeving?Het verlangen om zichzelf te bewijzen? Natalie Grabow begon pas met triatlons na haar zestigste.Blessures maakten hardlopen onhoudbaar.Dus leerde ze zwemmen, en begon ze te fietsen.Leren op je zestigste, presteren op je