“๐๐ข๐ข๐ณ ๐ฐ๐ฐ๐ช๐ต ๐ฌ๐ฐ๐ฎ๐ต ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฎ๐ฐ๐ฎ๐ฆ๐ฏ๐ต
๐๐ข๐ต ๐ซ๐ฆ ๐ซ๐ฆ ๐ญ๐ข๐ข๐ต๐ด๐ต๐ฆ ๐ข๐ฅ๐ฆ๐ฎ ๐ถ๐ช๐ต ๐ฎ๐ฐ๐ฆ๐ต ๐ฃ๐ญ๐ข๐ป๐ฆ๐ฏ,
๐๐ฏ ๐ข๐ญ๐ด ๐ซ๐ฆ ๐ญ๐ช๐ฑ๐ฑ๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ข๐ฏ ๐ฅ๐ฆ ๐ธ๐ฆ๐ฏ๐ด ๐ฑ๐ณ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ญ๐ฆ๐ฏ
โ๐๐ข๐ฅ ๐ช๐ฌ ๐ฎ๐ข๐ข๐ณโฆโ,
๐ฅ๐ข๐ฏ ๐ด๐ต๐ฆ๐ณ๐ง๐ต ๐ซ๐ฆ ๐ป๐ช๐ฆ๐ญ ๐ท๐ฐ๐ฐ๐ณ๐ฅ๐ข๐ต ๐ซ๐ฆ ๐ฉ๐ข๐ณ๐ต ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฃ๐ฆ๐จ๐ฆ๐ฆ๐ง๐ต.
๐๐ข๐ต ๐ช๐ด ๐ฅ๐ถ๐ฃ๐ฃ๐ฆ๐ญ ๐ฅ๐ฐ๐ฐ๐ฅ๐จ๐ข๐ข๐ฏ.
๐๐ช๐ฆ ๐ฅ๐ข๐ต ๐ณ๐ช๐ด๐ช๐ค๐ฐ ๐ฅ๐ถ๐ณ๐ง๐ต ๐ต๐ฆ ๐ฏ๐ฆ๐ฎ๐ฆ๐ฏ, ๐ช๐ด ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ฉ๐ข๐ณ๐ฅ๐ฆ.”
– ๐๐ฉ๐ฐ๐ฎ๐ข๐ด ๐๐ช๐ง๐ง๐ฆ๐ณ, ๐๐ข๐ฏ๐ฅ ๐ช๐ฏ ๐ก๐ช๐ค๐ฉ๐ต
Ik ben dus een watje.
Ik hoorde het bewoners vaak verzuchten
en dan wist ik: dit wil ik niet!
In een woonzorgcentrum
kom je best niet aan met een rugzak vol plannen.
wel met een valies vol herinneringen.
En die herinneringen?
Die maak ik nu.
Op het water.
In de wind.
Met natte haren, trillende benen,
en een droom die misschien te groot lijkt
of mogelijk als een zeepbel uiteenspat.
Want eens je de drempel van het WZC over bent,
worden sommige dingen รฉcht onmogelijk.
Soms is te laat, รฉcht te laat.
Dan is โooitโ onherroepelijk voorbij.
En rest de vraag:
Wat deed je voluit leven?
En wat liet je liggen uit angst?
Ik wil op mijn kamer in het WZC niet zitten sjieken
op spijt om idealen die ik heb opgeborgen
omwille van het gezond verstand dat schreeuwde:
โMor allรฉ, gij zijt zot, zeker?โ.
Spijt is echt het allerlaatste
wat ik wil meenemen in mijn graf.
En jij? Wat wil jij รฉcht nog?
En hoe krijg je dat georganiseerd?
Geen grote theorie. Wel actie. Mรฉt goesting.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
