13 jaar waren we samen. Mijn grijze dame en ik.
Ze was geen wagen, ze was een metgezel.
Een auto is mannelijk zegt het woordenboek
en toch spreek ik vooral de laatste jaren
over hem als “mijn grijze dame”.
Een vorm van genderfluïditeit.
In het weekend vervoerde ze hockeyspelers
en voetballers vol testosteron naar de wedstrijd.
Of bracht ze hen – verslagen na een home goal – terug naar huis.
Op haar achterbank zaten ooit kirrende prinsesjes in roze gewaden,
later giechelende pubers met glos op hun lippen.
Maar nu mag ze de LEZ-zone niet meer binnen.
Haar carrosserie is gehavend.
Het keuringsrapport was een opsomming van ouderdomstekens.
En hoewel we nog steeds als eerste weg zijn aan het rode licht,
wist ik: het is tijd om afscheid te nemen.
En toch prikten er tranen achter mijn ogen,
toen ik de sleutels overhandigde.
Waarom raakt het me zo?
Omdat het niet gewoon om een auto gaat.
Het is het einde van een tijdperk.
Van mijn auto heb ik nauwelijks foto’s. Dat hoeft ook niet.
Ik koester de prachtige en hilarische herinneringen.
Zoals die keer dat ik op blote voeten reed
en het emmertje met krabben omkieperde bij het remmen.
De geur verdween gelukkig, de glimlach blijft voor altijd.
Ik merk dat mijn klanten het ook moeilijk hebben om los te laten.
Organizen is geen doosjes labelen.
Het is soms rouwarbeid, in actie.
Het is afscheid nemen van spullen,
maar ook van rollen, routines, mogelijkheden.
Het is durven zeggen:
“Ik heb dit voluit beleefd. En nu mag het anders.”
Zonder dat je je waardigheid verliest.
Net zoals ik daar stond bij de garage,
met de sleutels in mijn hand en een brok in mijn keel…
Want de volgende auto wordt een pak kleiner
minder luxueus, maar praktischer,
minder vinnig, maar ecologischer.
Elektrisch … dat wordt wennen!
Maar het is goed zo.
Wat is jouw “grijze dame”?
Wat is moeilijk om los te laten, ook al weet je dat het tijd is?
Ik lees graag mee.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
