Rare jongens, die organizers: Wat de samenleving denkt dat ik doe.

Je werkster veegt de kruimels op.
Ik haal het stof van de keuzes die je uitstelt.
Je bent met pensioen.
Je zegt dat je het rustiger aan wil doen.
Maar je agenda en je hoofd zit voller dan ooit.
Je wil ruimte.
Maar je bewaart kabels van apparaten die je allang niet meer hebt,
naast al je oud-kantooragenda’s.

Want ergens weet je het wel:
het gaat niet over die spullen.
Het gaat over wat ze voor je betekenen.
Wat je uitstelt door ze te bewaren.
Wat je nog niet loslaat —
niet omdat het waardevol is,
maar omdat je er geen beslissing over durft te nemen.

Ik kom niet om te poetsen.
Ik kom niet om “alle rommel weg te gooien”.
Ik kom om samen te kijken naar wat nog klopt.
Wat jij écht nodig hebt in deze nieuwe fase.
En wat gewoon nog in de kast ligt,
omdat niemand je hielp het gesprek ermee aan te gaan.

• “Die spullen van het werk… wat moet ik daar nu nog mee?”
• “Die mapjes met knipsels… ja, ooit had ik daar een plan mee.”
• “Die dozen op zolder… dat zijn de kinderen hun spullen, maar ze willen er niets van weten.”
Je hoeft niet te ontspullen.
Je mag gewoon eens stilstaan.
Bij wat je bewaart. En waarom.

Als je dit leest en je denkt:
“Hm. Ze kijkt recht mijn hobbykamer in.”
Dan is dat geen toeval.
Misschien heb je geen gebrek aan tijd of opbergruimte.
Maar wél aan richting in dit nieuwe hoofdstuk.
Ik help je opnieuw kiezen.
Zodat je huis niet voelt als een archief van wat was,
maar als open ruimte voor wat nog gaat komen.

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek