Mais ensemble, on va beaucoup plus loin.
Ik voelde me oliedom
want ik heb echt geen kaas gegeten van boekhouden.
Sterker nog: ik heb er een broertje aan dood.
Bonnetjes, BTW, belastingen bezorgen me hartkloppingen.
Niet van de goede soort. 😉
Ik voel me dan een mislukkeling.
Want de rest van de wereld goochelt
met begrippen als cashflow en fiscale optimalisatie,
terwijl ik een paar hersencellen lijk te missen.
Dus ja — ik betaal met liefde een boekhouder.
Niet omdat ik het niet zou kunnen leren,
maar omdat ik er diepongelukkig van word.
Tot ik besefte dat het moed vraagt om toe te geven
dat ik het alleen niet ging rooien
en nog meer moed om effectief hulp in te schakelen.
Dat gevoel “het gewoon te moeten kunnen”
deed me denken aan een dame die ik laatst ontmoette.
Net weduwe, plots alleen,
omringd door stapels papieren.
Ze probeerde het opnieuw en opnieuw,
maar haakte elke keer weer af
met een flauwe glimlach: “Dan laat ik het maar.”
Die glimlach herkende ik.
Dat dunne laagje lichtheid waar de onrust onder zindert.
Die gedachte: “Waarom krijg ik dit niet geregeld?”
Het is geen domheid. Geen onwil.
Het is simpelweg: te veel, geen zin, niet weten waar te beginnen.
Het ligt niet aan jou dat je vastloopt.
Maar wél aan het feit dat je blijft hopen dat het zichzelf gaat oplossen.
Spoiler: dat gebeurt niet!
Dus wat als je nu eens één keer zegt: “Help.”
En daarmee eindelijk weer ademruimte krijgt?
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
