Nee, niet die uit het Oosten of het Westen.
Degene die gewoon ontsnappen.
Koning, keizer, admiraal.
We doen het allemaal.
Een realiteit in veel woonkamers waar ik kom.
We zitten samen te organizen.
Bewust keuzes maken over later.
En plots… pffff.
Stilte.
Beschaamde blik naar het raam,
verwoede duik onder tafel,
of een spurtje naar de keuken.
Een lichaam doet gewoon zijn ding.
En toch raakt het mensen.
Waarom?
Kleuters gieren het uit.
Ouderen worden rood.
Raar hoe dat verandert.
Ik heb mannen zich horen verontschuldigen
alsof ze een misdrijf hadden gepleegd.
Vrouwen die het zonder blikken of blozen
op de spruiten van gisteravond steken.
Ik doe ik niets bijzonders.
We gaan gewoon verder
waar we mee bezig zijn.
Dat hoort bij een lichaam dat leeft.
Thuis wordt er al eens gelachen.
Bij mijn klanten niet.
Allez, ja. Soms toch wel.
Wanneer ik voel dat het kan.
Niet om die schaamte weg te wuiven.
Wel omdat we gewoon mensen zijn.
Als het vaak gebeurt
en iemand er duidelijk last van heeft,
dan kom ik er later op terug.
Dan kan het gesprek gaan
over voeding, medicatie, huisarts.
Waardigheid zit in hoe we met elkaar omgaan.
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
