Haar handen liggen kalm op haar handtas.
Ze weet precies waar alles zit,
al nemen haar ogen slechts een wazige wereld waar.
Ze is volledig aanwezig in deze ruimte,
maar niemand lijkt dat te merken.
De bankmedewerker spreekt mij aan:
“Wat kan ik voor u doen?”
De boodschap is duidelijk:
hij ziet niet wie zij is, alleen haar beperking.
Ik antwoord “Mevrouw is hier klant”
en schuif mijn stoel wat achteruit.
De bediende richt zich nu tot haar:
“En hoe kan ik u helpen, mevrouw?”
Hij klinkt voorzichtig,
als was ze een kind dat extra hulp nodig heeft.
Haar stem is helder, haar boodschap duidelijk,
haar woorden zorgvuldig gekozen.
Toch voel ik de wrevel in haar antwoorden.
Haar ogen laten haar steeds meer in de steek,
Haar geest is nochtans haarscherp.
Het is niet alleen deze bank,
het is elk kantoor, elke instantie, elk moment
waarop de wereld enkel een 86-jarige ziet.
Het probleem is niet zozeer haar beperking,
maar de onbewuste aannames van anderen,
die haar vermogen om zelfstandig te handelen negeren.
Ze staat wat wankel op.
Ik wacht, maar bied haar geen arm aan.
Dat doe ik enkel wanneer zij er om vraagt.
Ze grijpt naar haar rollator
en we stappen buiten in de lentezon
Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek
